قطعه اى از خطبه در كتاب مصباح الأنوار : 247 با سندش از زيد بن علي ، از پدرش ، از عمه اش زينب نقل شده است . همچنين بخارى در صحيح خود 5 : 177 ، ومسلم در صحيحش 3 : . 138 ، وسمهودى در وفاء الوفاء 2 : 161 ، وشبلنجى در الصواعق المحرقة : 22 ، وعلامه حلى در نهج الحق : 267 ، وعلامه أميني در الغدير 7 : 191 ، شيخ شرف الدين : 106 ، المراجعات : 103 به اين خطبه اشاره كرده اند . ونيز در كتب ذيل به اين خطبه اشاره شده يا ذكر گرديده است : امالي شيخ صدوق : 87 ، امالي شيخ مفيد : 25 ، مروج الذهب 2 : 311 ، إحقاق الحق 10 : 296 و 304 ، لسان العرب 3 : 397 ونهاية ابن أثير 4 : 273 در مادة " لم " ، تذكرة الخواص : 179 . 2 - اين خطبه را طبرسي در احتجاج : 108 از سويد بن غفله نقل مى كند ، ومحمد بن جرير طبري در كتاب دلائل الإمامة : 39 با سندش از امام سجاد ( عليه السلام ) آن را ذكر كرده است . شيخ صدوق در معاني الأخبار : 356 با سندش از أحمد بن حسن قطان ، از عبد الرحمان بن محمد حسيني ، از أبو طيب محمد بن حسين بن حميد لخمى ، از أبو عبد الله محمد بن زكريا ، از محمد بن عبد الرحمان مهلبى ، از عبد الله بن محمد بن سليمان ، از پدرش ، از عبد الله بن حسن ، از مادرش فاطمه دختر امام حسين ( عليه السلام ) نقل كرده است . علامه مجلسي در بحار الأنوار 43 : 158 - 161 اين خطبه را به دو صورت ذكر كرده است . همچنين شيخ طوسي در امالي 1 : 384 باسندش از حفار ، از إسماعيل